ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ NETFLIX
Αυτό είναι ένα Toyota Land Cruiser FJ40 του 1977
σε μουσταρδί με μαύρο βινίλ εσωτερικό.
Το Land Cruiser. "Είναι γερό, θα σας πάει και θα σας φέρει".
Ωραίο το "Θα σας φέρουμε πίσω".
Πάντα μ' άρεσε ως όχημα.
Είναι στοιχειώδες, κλασικό, ανθεκτικό, φιλικό στον χρήστη.
Μ' αρέσει πολύ πώς το πίσω παράθυρο καμπυλώνει τυλίγοντας το πίσω μέρος.
Οι τροχοί θυμίζουν κομμένα χάρτινα πιάτα.
Μοιάζει με γιγαντιαίο παιχνίδι. Σαν τα φορτηγάκια Τόνκα.
Κάποιοι βάφουν το "Toyota" κι από πάνω γράφουν "Τόνκα".
Μ' αρέσει να με φαντάζομαι στην Αφρική, ότι κάνω μια σπουδαία έρευνα,
κι ότι αυτό είναι το μόνο όχημα που έχω για να κινούμαι,
κι εκεί δεν γίνεται να σε "αφήνει", είναι Αφρική.
Έχει μεγάλες ρόδες, ψηλούς προφυλακτήρες,
για να πηγαίνεις όπου θες, να κάνεις ό,τι θες.
Ακόμη κι αν κολλήσεις, έχει εργάτη και γλιτώνεις.
Κάτσε λίγο. Όντως κόλλησα. Κόψτε την εισαγωγή.
ΚΙΝΔΥΝΟΣ
Πάμε. Έλα.
Αυτή η προσιτή, πρακτική ατμόσφαιρα…
Σου πάει, έτσι;
…μου θύμισε την πολύ ξεχωριστή καλεσμένη μου, την Έλεν Ντιτζένερις.
Που είναι κι αυτή πολύ φιλική, προσιτή, αληθινή και διασκεδαστική για παρέα.
Εμπρός;
Γεια σου, Έλεν.
Τζέρι, γεια. Δεν σε περίμενα.
Από ποια χρονιά λες εσύ ότι έχουμε να βρεθούμε;
Παίζαμε εναλλάξ στο Comedy, στο Ερμόσα Μπιτς.
- Σοβαρά; - Αυτό θυμάμαι.
Καλή μνήμη.
Ανυπομονώ να βρεθούμε. Χαθήκαμε.
Έρχομαι.
Είμαι ο Τζέρι Σάινφελντ. Bλέπετε το Κωμικοί Πάνε για Καφέ με το Αυτοκίνητο.
Πω πω.
- Ωραίο, ε; - Ναι.
Θεέ μου.
- Ξαφνιάστηκες. - Καταπληκτικό.
- Έχεις πάει σε σαφάρι; - Όχι.
- Να πας. - Εντάξει. Έχω μια άλλη δουλειά.
Μ' αρέσει που βγάζεις φλας πριν βγεις στον δρόμο.
- Μ' αρέσει να οδηγώ, πάει πακέτο. - Ναι.
Η εκπομπή σου αποκλείεται να φανταζόσουν ότι θα πετύχαινε τόσο.
Δεν ξέρω. Είναι αστείο…
Ακόμη δεν καταλαβαίνω γιατί έχω απήχηση. Ξέρεις τι εννοώ;
- Όχι; - Όχι.
Ειλικρινά, όχι.
Και πώς τα φέρνεις βόλτα όλα αυτά, αν δεν καταλαβαίνεις;
Απλά αφήνομαι. Έτσι; Σε στιλ "Καλά, εντάξει".
Τι απήχηση θα 'θελες να έχεις;
Τι θα 'θελες να σκέφτεται ο κόσμος όταν σε βλέπει;
Είμαι καλός άνθρωπος. Φέρομαι καλά.
- Πέρνα. - Δεν σε πληρώνουν γι' αυτό.
- Ναι; - Κανείς.
Είχα εμμονή με τους κωμικούς,
αλλά δεν πίστευα ποτέ ότι θα γινόμουν κωμικός εγώ.
Και με ποιον άξονα συνέβη τελικά;
Μου είχαν ζητήσει να βοηθήσω σ' έναν έρανο,
και κάποιος είπε "Βγες στη σκηνή και πες αστεία".
- Οπότε βγήκα στη σκηνή. - Μάλιστα.
Πήρα μαζί μια σακούλα, ένα μεγάλο μπέργκερ με πατάτες κι ένα μιλκσέικ,
κι άρχισα μια φράση. Είπα
"Συγγνώμη, πρώτη μου φορά στη σκηνή, έχω πολύ τρακ,
δεν έφαγα όλη μέρα, τώρα μόλις μου 'κοψε
και ψώνισα. Ελπίζω να 'στε ΟΚ".
Κι άρχισα να λέω "Δεν ξέρω αν το 'χετε προσέξει,
αλλά κάποιοι…" κι άρχισα να τρώω.
Και σηκώνω το χέρι ψηλά και λέω…
Έχεις δει που το κάνουν; Τι αρχίζεις, αφού, ξέρεις.
- Κι έφαγα όλο το… - Αστείο.
Άρχισα την ίδια φράση ξανά και ξανά,
και τέλειωσα όλο το μπέργκερ και τις πατάτες.
Και μετά είπα "Λυπάμαι πολύ, έληξε ο χρόνος μου".
- Αστείο νούμερο. - Αυτό έκανα την πρώτη φορά.
Μετά έπρεπε να αρχίσω να γράφω υλικό. Να κατεβάσω ιδέες.
Κι έγινε κι εκείνο που μου άλλαξε τη ζωή, βέβαια,
η κοπέλα μου σκοτώθηκε σε τροχαίο,
κι εγώ όλο σκεφτόμουν:
"Γιατί αυτό το 23 χρονών κορίτσι που αγαπούσα,
ξέρεις… έφυγε;"
Κι είπα: "Πώς θα 'ταν να μπορούσαμε να μιλάμε στον Θεό
και να τα ρωτάμε αυτά, να συζητάμε;"
Ο κόσμος προσεύχεται συνέχεια, αλλά
δεν θα 'ταν υπέροχα αν υπήρχε επαφή;
- Ναι. - Οπότε άρχισα να γράφω ότι
θα χτυπούσε ώρα το τηλέφωνο. Όχι σαν αστείο.
Απλά σκέφτηκα ότι θα χτυπούσε πολλή ώρα. Είναι μεγάλο το μέρος εκεί.
Και τελικά ο Θεός το σηκώνει και με βάζει στην αναμονή…
Και παίζει ένας θρησκευτικός ύμνος, όχι κονσέρβα, ζωντανά.
Και κυριολεκτικά το έγραψα χωρίς ν' αφήσω κάτω το στιλό,
το τέλειωσα κι είπα,
"Θεέ μου, αυτό θα πω στον Κάρσον,
θα γίνω η πρώτη γυναίκα στην εκπομπή
που θα την καλέσουν να τα πει με τον Κάρσον".
Και πέντε χρόνια μετά έγινα η πρώτη γυναίκα εκεί,
που τα είπε με τον Τζόνι Κάρσον και…
Χάρη στην κλήση στον Θεό.
- Πω πω. - Ναι.
- Τρελό. - Τρελό.
Είχες ποτέ άλλο τέτοιο όραμα
ότι θα γινόταν κάτι, κι έγινε;
Το να γίνω…
διάσημη ήταν πολύ σημαντικό για μένα,
και πιστεύω ότι το έβαλα σκοπό από πολύ νωρίς.
Με γαλούχησαν στη Χριστιανική Επιστήμη, οπότε δεν παραδέχονταν
- ότι μπορεί να πονάς, έτσι; - Ναι.
Έδειχναν στο ελάχιστο τα αισθήματά τους, το βάθος, την αγάπη.
- Σοβαρά; - Ναι.
Ο αδερφός μου έγινε διάσημος πρώτος.
Έπαιζε στο Saturday Night Live. Ήταν ο κ. Χέρια στο "Mr Bill".
- Αλήθεια; - Ναι. Συνδημιουργός του κ. Μπιλ.
Δεν το 'ξερα.
Είσαι εξαιρετικός οδηγός.
Ευχαριστώ. Αγαπημένο μου κοπλιμέντο αυτό.
Ούτε μια φορά δεν σφίχτηκα.
- Ούτε ένα "Κρρρ". - Ευχαριστώ.
- Τι ψάχνεις; - Πορτοφόλι.
Το να το χάσω με τρομάζει πολύ.
Εγώ δεν έχω. Σκόρπια τα έχω.
Βάζω χύμα στο παντελόνι τα λεφτά.
"Χύμα στο παντελόνι". Εδώ μιλάει η Λουιζιάνα τώρα.
Ναι. Το λέμε εκεί το "Χύμα στο παντελόνι".
Δεν ξέρω αν έχω ξαναπεί εγώ αυτήν τη φράση.
Μ' αρέσει όμως έτσι.
Ίσως το βάλω τίτλο σε κάποιο αφιέρωμα.
- Πώς πάτε; Χάρηκα. - Όλα καλά;
- Σ' αρέσει ο καφές; - Ναι.
- Εσύ σίγουρα θες καφέ. - Ναι, θα ήθελα πολύ έναν καφέ.
Όταν έχασα το σίτκομ, έπαψα να δουλεύω για τρία χρόνια σερί.
Ώσπου πήρα το τοκ σόου.
Ναι. Και όσο δεν δούλευες, τι έκανες;
Έμενα στο Οχάι,
κι ένιωθα πικρία, λύπη, θυμό… Καταλαβαίνεις;
Σε στιλ, πώς άλλαξε τα πάντα,
το ότι απλώς δήλωσα ανοιχτά γκέι;
Γιατί σόκαρε τόσο τον κόσμο αυτό;
Τόσο σοβαρό θέμα είναι;
Αλλά πήγα σε μια περιοδεία και θα 'λεγα ότι 90% του κοινού ήταν γκέι.
Και μερικοί γενναίοι στρέιτ.
Και οι γκέι νόμιζαν όλοι ότι έκανα κάτι σαν τουρνέ "γκέι περηφάνια".
Ναι.
Διακωμωδούσα ότι ήμουν αρχηγός τους πια.
Κι έλεγα "Δεν είμαι αρχηγός κανενός εγώ".
Με τους πυροσβέστες έτσι είμαι.
- Τους λατρεύω. - Ενθουσιάζομαι όταν τους βλέπω.
Με σταμάτησε ένας πρόσφατα και καταχάρηκα που μιλήσαμε.
Είναι υπέροχοι. Δεν οπλοφορούν. Ορμούν στον κίνδυνο.
Ρίχνουν πολλά κορίτσια, ε;
- Αλήθεια; - Νομίζω.
Έβγαλαν ένα ημερολόγιο.
Ξέρω ότι δεν σου αρέσουν τα πέη, αλλά κι αν…
Δεν είπα αυτό.
- Ναι; - Άλλο το αν μ' αρέσουν.
Σ' αρέσουν; Όχι.
- Ή σ' αρέσουν; - Μια χαρά είναι. Δεν έχω…
Έτσι νιώθω κι εγώ. Καθαρά από πλευράς αισθητικής.
Το πέος είναι…
Έχει μια λειτουργία.
- Είναι έξυπνο στο πώς λειτουργεί. - Ναι.
Σαν τα πτυσσόμενα καροτσάκια για μωρά.
Ναι.
Ο κόσμος είναι τρομερό μέρος τώρα πια, με πολλούς τρόπους.
Κάνεις παιδιά, να η Β. Κορέα,
οι πυρκαγιές, οι θύελλες…
Με κατακλύζει, πώς να το πω, με τρόμο.
- Εσύ πας εκεί; - Όχι.
- Όχι; - Όχι.
Εμένα η στάση μου είναι ότι
κάθε γενιά βρίσκεται να έχει να αντιμετωπίσει κάτι.
Ναι. Αν δω τα παιδιά σου,
θα τα ρωτήσω τι γνώμη έχουν αυτά.
Δεν με νοιάζει τι λένε αυτά.
Βλέπεις; Αυτό εννοώ.
Εσύ επέλεξες να 'ρθουν στον κόσμο,
άρα δουλειά σου…
Λες ότι "επέλεξα". Εγώ απλώς έπαιζα, όπως όλοι, έτσι;
- Μη μου τα φορτώνεις όλα. - Καλά.
- Περνάς ωραία. - Ναι.
- Με τα παιδιά; - Ναι. Πολύ ωραία.
Αν το δεις όπως εγώ, χωρίς την αίσθηση ευθύνης.
Ακριβώς.
Τι λες γι' αυτό;
Εσύ, ολοφάνερα, έχεις έντονη ενσυναίσθηση.
Ναι.
Το μέγεθος των ματιών ενός ατόμου
έχει κάποια σχέση με την επίγνωση κι ευαισθησία του;
Εγώ έχω μεγάλα αυτιά.
Οι ρατσιστές έχουν μικρά μάτια, στόμα, μικρή αντίληψη.
- Λες; - Εσύ; Θεωρία είναι.
Πρώτο, νιώθω καλύτερα πια για τα αυτιά μου.
Τώρα πια σε στενοχωρεί το ντύσιμό σου όταν πρωτοβγήκες στο Tonight Show;
Ξέρεις ποιον είχα οδηγό;
Μέγα λάθος. Τον Σίνμπαντ.
Δικές του συμβουλές ακολούθησα.
Τόση ανασφάλεια είχα.
Κάνεις τόσα άλλα, εγώ τίποτα.
Άνετα θα 'κανες τοκ σόου.
Δεν μπορώ.
- Μπορείς. - Δεν μπορώ. Όχι.
Να συζητάω, αν μου είσαι αδιάφορος.
Έξι εκπομπές τον χρόνο, έστω.
Αυτό κάνω τώρα.
- Καλή φάση το Netflix. - Ναι.
Δεν σου δίνουν καν χρόνο απόφασης πια. Τελειώνει…
Παλιά είχες 12'', τώρα είναι τέσσερα,
- κι αρχίζει το επόμενο. - Έτσι.
Σαν να ταΐζεις πατέ τη χήνα. Ξέρεις πώς φτιάχνεται;
Φρικτό και που το σκέφτομαι.
- Το τι κάνουν στις χήνες; - Ναι.
- Φρίκη. - Ναι.
Έτσι νιώθω πως είναι.
Πάντως δεν τις ταΐζουν πατέ.
Όχι, το πατέ το φτιάχνουν…
- Παραταΐζοντάς τες. - Είναι φρικτό.
- Ό,τι πιο σκληρό υπάρχει. - Ναι.
- Θα χαίρεσαι. - Σκέψου να τις τάιζαν πατέ.
- Θα 'ταν ακόμη πιο άκαρδο. - Ναι.
"Θα σε ταΐσουμε αυτό που θα γίνεις".
"Πεντανόστιμο".
"Δηλαδή λέτε ότι η Νάνσι, που έμενε εδώ δίπλα μου…"
Ναι.
"Θεέ μου".
"Είστε φρικτοί".
Ναι. Ο άνθρωπος είναι φρίκη.
Φρίκη, αλλά
το πρόβλημα με τον άνθρωπο
είναι ότι, όσο κι αν θες να τον αντιπαθείς ή να τον αποδοκιμάζεις,
πάει και κάνει κάτι θαυμάσιο.
Και σε ξανακερδίζει. Μιλάμε για σχέση κακοποίησης εδώ πέρα.
- Με το ίδιο μας το γένος. - Ναι.
Κι όλο πιστεύουμε ότι θα πάψει να το κάνει αυτό, έτσι;
"Δεν θα με ξαναχτυπήσει".
Πω πω.
- Έτσι; Καλή αρχική παραδοχή; - Ναι.
Άρα από το πατέ πάμε σε κάποιον που δέρνει τη γυναίκα του.
- Ναι. - Ναι.
- Αυτό κάνουν. - Ναι.
Ως σύζυγος την κακοποιεί κι ύστερα φέρεται υπέροχα.
- Λέει "Έλα, σου έβαλα πατέ". - Ναι. "Πατέ".
Και τώρα το λένε "πατέϊ". Η προφορά έχει αλλάξει.
Αν κάπνιζες, τι μάρκα θα σου άρεσε;
Ίσως Πάρλιαμεντ.
Αλήθεια; Με τα έξι χιλιοστά…;
- Χωνευτό φίλτρο; - Ναι.
Σου λείπουν τα τηλεοπτικά σποτ τσιγάρων;
Όχι, καθόλου.
- Εμένα ναι. - Αλήθεια;
Μ' αρέσει που… Ήταν ενδιαφέρον το πρόβλημα που έπρεπε να λύνουν.
Να λες "Ωραίοι αυτοί, έτσι θέλω να γίνω", αλλά είναι καπνιστές.
Που είναι αηδία.
- Ναι. - "Θα τον βάλουμε σε ιστιοφόρο,
θα του φορέσουμε μπλε ριγέ.
Με λευκό σορτσάκι".
- Σποτάκι για Σέιλεμ. - Σέιλεμ.
Δεν έχω δει ποτέ κάποιον να πίνει τόσον καφέ, σε όλη μου τη ζωή.
Είναι υπερβολικό. Δεν σε πιάνει;
Φυσικά με πιάνει.
"Δες τι γρήγορα…"
Πω πω.
Πίστευα ότι θα είχα παιδιά. Πιο μικρή ήθελα πολύ ένα μωρό.
Θετό. Δεν πίστευα ότι θα γεννούσα,
αλλά ότι θα ήθελα παιδιά.
- Μπορείς ακόμα. - Όχι, η Πόρσια δεν θέλει παιδιά.
Δεν της αρέσουν οι τσιρίδες τους στην πισίνα.
Οι τσιριχτές φωνές χαράς που βγάζουν.
- Δεν της αρέσουν. - Ναι.
Θέλει πολλά άλογα ακόμη, που εγώ δεν τα θέλω.
Ναι. Και τι σε αφορά εσένα;
Ξέρεις. Παραείναι πολλά άλογα.
- Δεν έχεις να τα φροντίζεις. - Όχι.
Θες τη συμβουλή μου;
Όχι… Πες.
- Τέλος πά… - Καλά το είπες.
Σαν μία λέξη, "Οχιπές".
- Οπότε ήταν αστείο. - Ναι.
Η συμβουλή…
Δεν θα πω "πατέϊ".
Η συμβουλή μου είναι: χάριζέ της άλογα, μέχρι να μην αντέχει πια.
Εντάξει. Καθόλου δηλαδή. Σοβαρά μιλάς;
- Το λέω γενικά για τις συζύγους. - Μάλιστα.
"Δίνε της πάντα ό,τι θέλει.
Στο τέλος θα δει ότι δεν το ήθελε".
- Εσύ το ξέρεις ήδη αυτό. - Ναι.
- Άσ' τη να το ανακαλύψει. - Μάλιστα.
- Έχετε απ' όλα; - Δυο γάτες, δυο σκύλους.
- Τι ράτσα; - Ντάχσουντ.
- Γλυκούλικα. - Χαζά.
- Αλήθεια; - Πολύ.
- Τα πήρατε ταυτόχρονα; - Όχι.
Άρα το ήξερες, και πήρες κι άλλο;
- Εγώ δεν κάνω τίποτα. - Μάλιστα. Εντάξει.
- Χαϊδεμένα έχεις; - Ναι.
Με τα ζώα δεν έχεις πολλές ενοχές.
- Με τα παιδιά το αποφεύγεις. - Σωστό.
Αλλά σίγουρα έχεις. Κάποιο απ' όλα το προτιμάς.
- Όχι. - Πρέπει.
Όχι αναγκαστικά.
- Είναι όλα ξεχωριστά, ξέρω. - Φυσικά.
Κοίτα, η αγάπη δεν είναι κάτι λογικό.
Μπορεί να λες "Τον αγαπώ επειδή…"
Αλλά δεν είναι γι' αυτό.
Δεν υπάρχει λόγος. Απλά… έτσι νιώθεις.
- Και δεν το ελέγχεις. - Δεν έχεις έλεγχο σ' αυτό.
Πράγμα αλλόκοτο, γιατί εγώ πιστεύω πως έτσι μπαίνεις σε μπελάδες,
σε σχέσεις με άτομα που, όπως είπες, σε δέρνουν.
- Που… - Ναι.
Γιατί λες "όπως είπα"; Όντως δέρνουν.
- Έχουν πλάκα; - Ναι.
- Ποιο είναι το πιο αστείο; - Εγώ.
- Πάμε βόλτα. - Πάμε.
Εντάξει.
Ναι. Πιες άλλη μια γουλιά καφέ.
Πω πω. Καλά…
Με κοιτάς λες και κρατάω κουταλάκι με φωτιά από κάτω.
Η ειρωνεία αν πεθάνεις από τον πολύ καφέ…
- Και; - Δική σου εκπομπή.
Πολλά δεν είπαμε για ό,τι διάολο κάνω;
- Έλα. Φτάνει. - Όχι, μη σε χάσουμε κιόλας.
Τι γλυκιά.
Η Τζέιν Φόντα.
- Τι αμάξι είναι; - Η Ferrari 250.
ΦΑΡΜΑΚΕΙΟ
- Ωραία τα φαρμακεία. - Συμφωνώ.
Αυτό; Θες να νιώσεις έτσι;
- Τι; Ναι. - Εγώ δεν νομίζω ότι θέλω.
- Δεν… - Δεν έχετε άρωμα Τζιν Νατέ;
Οι μόνες κυρίες εδώ γύρω…
- Είναι ηλικιωμένες… - Ξέρω.
- Νόμιζα… - Δεν μένουν γριές εδώ.
Μην κάνεις ότι μένω σε γηρο…
Πολλοί νέοι μένουν εδώ γύρω.
Δες αυτούς. Όλοι νέοι είναι.
Όχι, δεν είναι.
Δεν μου φτάνουν.
Δεν προβλέπεις ότι στα γυρίσματα θα 'χεις έξοδα;
Όχι. Σου είπα, δεν κάνω προβλέψεις.
Ό,τι θέλει ας γίνει. Θα το δω όταν γίνει.
Καλά λες. Δεν έχει γέρους.
Κανένας γέρος εδώ. Όλο παιδιά είναι.
- Πού είναι τα κλειδιά; - Δεν ξέρω.
Φοβάσαι ποτέ μη σου γρατζουνίσουν το αμάξι;
- Όχι. - Κι όμως,
ο φίλος μου ο Νάτσο είπε ότι ήταν μαζί σου…
Άλλο αυτό.
Τα κλειδιά δεν είν' εδώ.
Σ' το είπα να μην τα αφήσεις εδώ.
- Ψάχνει κλειδί. - Δεν τα πείραξα.
Ούτ' εγώ.
- Μήπως τα 'βαλες στην τσέπη; - Ίσως, αλλά δεν…
Πρέπει. Αλλά δεν τα έχω. Ορκίζομαι.
Δεν είναι…
Ορίστε, για να μάθεις. Και πρέπει πάντα…
Δεν μπορούσα να το τραβήξω άλλο.
Αν είχες κότσια.
Που δεν έχεις.
Έπρεπε να το αφήσω να τραβήξει.
Δεν ήταν αστείο, νομίζω.
- Αν αργούσαμε… - Πώς τα πήρες; Πώς το 'κανες;
Όταν έκανες το γύρο να μπεις μέσα.
Είναι αστείο.
Είπες ότι δεν ήταν.
Όχι, το πώς το έκανες, λέω.
Αυτό που έκανες δεν είναι.
Είναι όλοι φιλικοί εδώ,
και ποτέ δεν ακούς ελικόπτερα, σειρήνες.
- Είναι όμορφα. - Χαίρομαι που σ' αρέσει.
Σαν να με σαρκάζεις.
Λιγάκι.
- Δροσερό, έτσι; - Ναι.
Συνήθως έχει εξαερισμό εδώ πάνω.
Κι έχει και κάτι που ανοίγει αν θες.
Σ' αγαπώ!
Αυτόν ή εμένα;
Και τους δύο νομίζω.
Σόρι για τη στροφή.
Φαντάζεσαι πόσο ακατανίκητο θα ήταν
κάποιος όπως εγώ να είχε γνωρίσει…
Δεν ήξερα καν το όνομα Πόρσια.
Αν γνώριζα μια Πόρσια. Ξέρεις τι θα πάθαινα;
- Θα παντρευόσουν. - Ναι.
Αλλά αυτή δεν θα σε ήθελε.
Όχι. Το άλλο όνομα…
Η γυναίκα του Μπόλντουιν λέγεται Ιλάρια.
Μου φάνηκε…
- Αλήθεια; - Ναι.
Δεν το 'ξερα.
Τέλειο όνομα για γυναίκα κωμικού.
- Ναι. - "Ιλαρή".
Υποτιτλισμός: Γιάννης Παπαδάκης